Zapłodnienie in-vitro
Zapłodnienie pozaustrojowe in vitro jest metodą leczenia niepłodności, wzbudzającą sporo kontrowersji społecznych (między innymi w Polsce). Jest to jednak zabieg wykonywany tylko w skrajnych przypadkach. Dotyczy to głównie par bezpłodnych (nasienie pochodzi wówczas od dawcy) oraz tych z objawami niepłodności pierwotnej. Jest to jednak zabieg dość kosztowny (około 10 tysięcy złotych) i wymagający wcześniejszego przeprowadzenia bardzo dokładnych badań.
Metoda in vitro to jedno z najlepszych osiągnięć medycyny końca XX wieku. Przede wszystkim daje ona możliwość wyleczenia się z niepłodności za pomocą pozaustrojowego zapłodnienia kobiety. W in vitro wykorzystywane jest działanie hormonów podwzgórzkowych i przysadkowych. Wywołują one w jajnikach dojrzewanie kilku do kilkunastu komórek jajowych, podczas gdy w cyklu naturalnym dojrzewa zaledwie jedna taka komórka.
W metodzie in vitro pęcherzyki jajnikowe osiągają odpowiednią wielkość i pozwalają na pobranie z jajników dojrzałych komórek jajowych. Po upływie kilku godzin dodawane są odpowiednio przygotowane plemniki do pobranych oocytów. W ten sposób dokonuje się zapłodnienie poza organizmem kobiety.
W przypadku prawidłowego przebiegu tej metody, uzyskane zarodki podawane są bezpośrednio do macicy po upływie określonej ilości czasu. Należy jednak pamiętać, że zapłodnienie in vitro nie w każdym przypadku przynosi oczekiwane skutki już za pierwszym razem.
Zapłodnienie in vitro stosuje się w przypadkach: długoletniego starania się o potomstwo bez rezultatu, małej ilości plemników, zaawansowanego wieku kobiety, niedrożności jajowodów lub ich wrodzonego braku, braku jajeczkowania oraz innych zaburzeń hormonalnych.
Tags: brak jajeczkowania, hormony podwzgórzkowe, hormony przysadkowe, leczenie niepłodności, metoda in-vitro, niepłodność pierwotna, pęcherzyki jajnikowe, zaburzenia hormonalne, zapłodnienie pozaustrojowe