Metody leczenia niepłodności

Inseminacja domaciczna jest jedną z technik rozrodu wspomaganego i zarazem niezwykle skuteczną metodą leczenia niepłodności wśród kobiet. Jest to proces polegający na wprowadzeniu za pomocą specjalnego cewnika (tzw. katetera) odpowiednio przygotowanego nasienia partnera bezpośrednio do jamy macicy. Dzięki takiemu zabiegowi nasienie omija barierę śluzu szyjkowego i unika uszkodzenia przez znajdujące się w nim przeciwciała. Ciekawostką może być fakt, że metoda inseminacji, czyli sztucznego unasienniania znajduje również szerokie zastosowanie w prokreacji zwierząt hodowlanych (w szczególności bydła).

W inseminacji domacicznej nasienie może pochodzić od partnera lub od dawcy. W tym drugim przypadku mamy do czynienia z inseminacją dawcy AID (Artifical Donor Insemination). W dniu zabiegu inseminacji mężczyzna powinien oddać nasienie po co najmniej 3 dniach wstrzemięźliwości seksualnej. Po pobraniu jest ono odpowiednio przygotowywane, poprzez właściwą selekcję tylko najlepszej jakości plemników.

Przed przystąpieniem do takiego zabiegu pacjentka poddawana jest stymulacji hormonalnej, której głównym celem jest stymulacja kilku dojrzałych pęcherzyków poprzez jajnik. W celu pobudzenia wzrostu takich pęcherzyków podawany jest klomifen lub gonadotropina. Cały proces stymulacji odbywa się pod stałą kontrolą USG, a gdy pęcherzyki w jajnikach osiągną odpowiednią wielkość (średnica minimum 18-20 mm), wówczas pacjentce podawany jest lek wywołujący owulację. Po upływie od 24 do 36 godzin przeprowadzany jest już właściwy zabieg inseminacji.

Zabieg inseminacji domacicznej na ogół jest bezbolesny, jednak po jego zakończeniu w niektórych przypadkach może wystąpić plamienie. W wyniku jego przeprowadzenia uzyskuje się ciążę u około 20% pacjentek. Efektywność można jednak oceniać po wykonaniu trzech takich zabiegów.